به گزارش جهان ، زماني که در تاکسيراني و بانک تجارت توپ مي زد، براي هيچکس شناخته شده نبود. وقتي به پرسپوليس آمد، يک شبه ره صد ساله را پیمود و نردبان موفقيت و محبوبيت را مستقيم رفت بالا. اين اما آخر کار نبود.

هنگامی که محبوب ترين تيم ايران را ناگهاني ترک کرد تا به السد قطر برود و بدتر از آن، زماني که ماجراي بدهي نجومي پرسپوليس به تيم قطري بابت او به وجود آمد و تيم را تا مرز تعطيلي و انحلال پيش برد، دوباره از چشم ها افتاد.

دو پاس گل طلايي اش در جدال با استراليا و آمريکا و گل هاي اروپايي اش البته يک بار ديگر شهريار را به عرش رساند تا چندي بعد، داستان فرسايشي شدن حضورش در تيم ملي به عنوان بازيکن، دوباره .....!

آری ، داستان محبوبيت دايي بين مردم، هميشه همين قدر بالا و پايين داشته و حالا، سرمربي پرسپوليس دوباره با پيروزي هاي پياپي خود، به نقطه اوج دوست داشته شدن بازگشته است؛ جايي که آخرين بار 11 ماه پيش و پس از خروج از تيم ملي، ترکش کرده بود!

علي دايي، بخواهيم يا نه، يک چهره استثنايي در تاريخ فوتبال ماست؛ مردي که بيشتر رکوردها را در تسخير خودش دارد و متخصص انجام کارهاي غيرممکن است. درست با همين روحيه هم هست که مي تواند 90 دقيقه لب خط طولي ورزشگاه آزادي بايستد و طالع نحس 40 ماه مساوي در داربي پايتخت را به کمک همزبانش درهم بشکند.

روزي که شنيديم رسانه هاي خارجي حاضر در المپيک زمستاني ونکوور، سراغ پرچمدار کاروان ايران رفته اند و از مرجان کلهر راجع به «علي دايي» پرسيده اند، بيش از هر زمان ديگري دريافتيم پرسوناژ منحصر به فرد شهريار، چه قدر در عرصه بين المللي هواخواه دارد. او حالا به فوتبال ما بازگشته و اکنون که چيزي حدود دو ماه از آغاز کارش با پرسپوليس مي گذرد، نشان مي دهد دچار چه تغييرات بنياديني شده است.

دايي که هيچ گاه دست کم در عرصه رسانه ها – کوتاهي هايش را نمي پذيرفت، پس از باخت به شاهين بوشهر رسما از هواداران تيمش عذرخواهي کرد تا عملا نشان بدهد، پوست انداخته است.

پس از اين، نشانه مهم ديگري از ورود شهريار 40 ساله به يک عرصه تازه بود که او هفت بازي پياپي را با تيمش برنده از ميدان درآمد تا حال و هواي ترکتازي تيم مقتدر پروين در اواخر دهه 70 را در اذهان زنده کند و با قرار گرفتن در آستانه كسب جام حذفي با پرسپوليس او حالا کمتر عصبي مي شود، بيشتر لبخند مي زند و حتي براي رقبا کري هم مي خواند.

اين همه تغيير و تحول آيا، نشانه هاي ظهور يک «علي دايي» جديد و دلپذيرتر در فوتبال ايران به شمار مي آيند، يا کماکان بايد به انتظار روزي نه چندان دور بنشينيم که ستيز شهريار با افکار عمومي در آن دوباره شروع مي شود؟

حال همه چيز رو به راه است. مردم دايي شان را دارند و دايي هم، مردمي را که يک خط در ميان سنگرش را خالي کرده اند. طعم شيرين روزهاي خوش کنوني را قرباني هراس از آينده نمي کنيم؛ زنده باد  لحظات خوش عزتمندي!