به
گزارش ايسنا، اين شاعر گيلاني شامگاه هشتم فروردين ماه درگذشت و روز نهم
فروردين در قطعه ي هنرمندان تازه آباد رشت به خاك سپرده شد.

كامبيز
صديقي متولد سال 1320 در رشت و سال ها كتابدار يكي از كارخانه هاي اين شهر
بود. نخستين مجموعه ي شعرش را به نام در «جاده هاي سرخ شفق» در سال 1347
منتشر كرد. پس از آن، مجموعه ها ي شعر «آواز قناري» را در سال 1351 و «در
بادهاي سرد» را در سال 1357 به چاپ رساند.

او همچنين در سال هاي دهه 70 دو مجموعه ي شعر را گردآوري كرد، كه منتشر نشدند.

عليرضا
پنجه اي در توضيحاتي درباره ي شعر كامبيز صديقي به ايسنا گفت: او شاعري
طبيعت گرا و در عين حال آرمان خواه بود كه بيش تر به حوزه ي ادبيات
كارگري توجه و التفات داشت.

اين شاعر افزود: صديقي شاعري نازك انديش و ژرف نگر بود كه به سياق نيمايي شعر مي نوشت. او شاعري حساس و عميقا مهربان و صميمي بود.

پنجه اي در پايان يكي از سروده هاي صديقي را خواند:

خورشيد داري چه مي كني؟

بي آن كه پاسخم بدهد

آرام در آب تشت

خورشيد را

با رخت هاي روغني اش چنگ مي زند

*

گيسوبنفشه!

بالابلند

در كارخانه كيست

كه مي خواهي فردا

رخت تميز به تن كني؟