پول نیوز -مسئولان بخش آب کشور
و کارشناسان معتقدند که اگر با همین رویه کنونی آب را از دل زمین بیرون بکشیم و بی
مهابا هدر دهیم، خیلی زود خود را در دل یک فاجعه وحشتناک خواهیم انداخت که رهایی از
آن شاید ممکن نباشد.

تا سال گذشته اوضاع آبی کل کشور خیلی خراب بود اما بارش های خوب سال آبی جاری، باز هم فضای سهل انگاری و خوش بینی را تا حدودی زنده کرده؛ غافل از اینکه هنوز برداشت های بی رویه از ذخایر زیرزمینی، مصرف نادرست و وجود هزاران چاه غیرمجاز، خبر از یک آینده پرتنش آبی می دهد.

طی سال های گذشته آنقدر چاه غیرمجاز حفر شده و چاه های مجاز، برداشت اضافه کرده اند که افت و کسری مخازن آب با یک رشد وحشتناک، کار را به جایی رسانده که اکنون در بیشتر از 50 درصد از 609 دشت کشور، توسعه و بهره برداری از آبخوان ها ممنوع شده است.

آمار اضافه برداشت از منابع زیرزمینی تا به امروز به بیش از 110 میلیارد متر مکعب رسیده و طی 10 سال منتهی به 1393 حدود 40 درصد آبدهی منابع آب زیرزمینی کاهش یافته است.

اسناد بین المللی که در سال ٢٠١٢ منتشر شده، می گویند در ایران بیشتر از صد در صد، از منابع آبی زیرزمینی برداشت می شود؛ در حالی که برای ماندن در وضعیت ایمن این رقم باید 20 درصد باشد و اگر در کشوری به 40 درصد برسد، وارد وضعیت خطر شده است.

کل منابع آب تجدید پذیر ایران حدود 130 میلیارد متر مکعب است که بنابر اعلام رحیم میدانی، معاون وزیر نیرو در امور آب و آبفا، هشت درصد آن در حوزه شرب و صنعت و 92 درصد دیگر در بخش کشاورزی مصرف می شود.

تقریبا کسی در غیرعلمی و نادرست بودن مصرف آب در این سه بخش شکی ندارد و به گفته زهرا جواهریان، مدیرکل توسعه پایدار و اقتصاد محیط زیست سازمان حفاظت محیط زیست براساس رتبه بندی کشورها به لحاظ پرداختن به مسایل محیط زیستی، ایران از نظر مدیریت منابع آب از 100 نمره 2.77 را گرفته و در رتبه 117 جهان است.

به گفته جواهریان اگر همین امروز تصمیم بگیریم که از آب های زیرزمینی برداشت نکنیم، 50 سال طول می کشد که وضعیت منابع آب زیرزمینی به حد تعادل برسد.

حتی هنوز که عمق بحران برای خیلی از مردم روشن نشده و ترمز هدر رفت منابع آبی کشیده نشده، دریاچه ها، قنات ها و رودخانه های معروف کشور از ارومیه گرفته تا اصفهان و یزد بی آب شده اند و تبعات امنیتی و اجتماعی آن در حال خودنمایی است.

اگر با همین فرمان پیش برویم باید به زودی منتظر خشک شدن چشمه ها، قنات ها، چاه ها، رودخانه ها و تالاب ها، خشک شدن باغات و مزارع، افت کیفی منابع آب، نشست زمین، نابودی صنعت و گردشگری، مهاجرت مردم، حاشیه نشینی در اطراف شهرهای بزرگ و بروز ناهنجاری های اجتماعی و سیاسی – امنیتی باشیم؛ به طور خلاصه یک فاجعه زیست محیطی، امنیتی و اجتماعی تمار عیار.

علیرضا دائمی، معاون برنامه ریزی و اقتصادی وزارت نیرو اسفند ماه 94 در نشستی با عنوان «اقتصاد آب و انرژی با رویکرد بهره وری» گفت که اگر استفاده از منابع راهبردی به همین منوال پیش برود، در ١٠ سال آینده اساسا در کشور چیزی به نام منابع آب زیرزمینی به صورت کلان نخواهیم داشت.