ايران: كمتر از يك ماه پيش از آنكه ديويد پترائوس فرمانده نيروهاي آمريكايي در خاورميانه با حضور در شبكه سي ان ان سخناني خارج از شئون اخلاقي عليه ايران به زبان آورد و پس از حضور گسترده مردم در راهپيمايي 22 بهمن، هيلاري كلينتون وزير امور خارجه ايالات متحده در قطر حضور پيدا كرد و در سخناني مشابه الفاظ مورد استفاده پترائوس به اتهام افكني عليه كشورمان پرداخت. چند روز پيش پترائوس پا را از پاي وزير امور خارجه شان فراتر گذاشت و با استفاده از واژه هايي كه به هيچ روي در چارچوب ادبيات ديپلماتيك نمي گنجد، ايران را متهم به «اوباش سالاري» كرد.


اين نوع ادبيات سخيف نه در غرب، نه در آسيا،
نه در شرق و نه در هيچ كشور متمدن دنيا پذيرفته نيست؛ به خصوص اينكه براي
مقامات ديپلماتيك كشورها، فرهيختگي در سخن گفتن و استفاده از ادبيات فاخر
بسيار مهم است. به كار بردن اين نوع واژه ها ضمن آنكه دون شان مقامات – چه
نظامي و چه غيرنظامي- كشورهاست، خالي بودن چنته آنها را از استدلال هاي
منطقي و قابل پذيرش نشان مي دهد.

سؤال اين است كه چرا ادبيات
آمريكا در مواجهه با ايران اينگونه شكل سخيف گرفته است؟ معمولا در مناسبات
روزمره كساني داد مي زنند و روي به فحاشي مي آورند كه شكست خورده و ناموفق
باشند.

اين معادله در مناسبات ديپلماتيك هم حاكم است. اينكه وزير
خارجه آمريكا پس از راهپيمايي گسترده مردم در 22بهمن، ايران را متهم به
ديكتاتوري مي كند يا پترائوس واژه هايي سخيف تر را به كار مي گيرد نشان از
شكست در اجراي طرح و برنامه اي دارد كه باعث شده مقامات ايالات متحده
استدلال و منطق را به گوشه اي وانهند و روي به فحاشي بياورند

به كارگيري
الفاظ ركيك، توهين آميز و استفاده از فحاشي، خارج از شئون اخلاقي
ديپلمات هاست كه در عين حالي كه ماهيت دولت آمريكا را نشان مي دهد،
رفته رفته نفرت عمومي ملت ها را نسبت به اين دولت برخواهد انگيخت.