پول نیوز، محمدعلی دیانتی زاده* - لابد خوانده یا شنیده اید آمارهایی را که در مورد ساعات کار مفید ایرانی ها منتشر شده است، پس بازگو نمی کنیم چون مایه ی خجالت است!

اما سوال این جاست که ما جماعت کمی تا قسمتی بیکار چرا در هنگام رفت و آمد این قدر عجله داریم؟

چرا هنگام رانندگی حتی وقتی حق تقدم با دیگری است به او راه نمی دهیم؟ چرا پشت چراغ قرمز هم نوازی بوق به راه می اندازیم؟ چرا درصورتی که راننده ای بخواهد به خودروی دیگری یا حتی عابری راه بدهد، اگر راننده خودروی عقبی باشیم، بوق بارانش می کنیم؟

این عجله فقط مختص رانندگان نیست؛ اگر ما مسافر اتوبوس یا مترو باشیم، هر زمان به ایستگاه می رسیم، توقع داریم هم زمان با مسافرانی که شاید تا 20 دقیقه قبل از ما در ایستگاه بوده اند به قطار یا اتوبوس اولی که به ایستگاه می رسد، سوار شویم!

و از آن جالب تر و البته تأسف بارتر این که برای پیاده شدن از قطار یا اتبوس هم عجله داریم و یکدیگر را هُل می دهیم!

یک بار از کسی که خیلی عجله داشت، پرسیدم: «واقعاً این همه عجله برای چیه؟» جواب داد: «برای رسیدن به خونه.» گفتم: «توی خونه چه کار دارید؟» او هم پوزخندی تحویل داد و در پاسخ گفت: «می خوام برم پام رو بندازم روی پام!»