مسعود دانشمند* - با گشايش درهاي ارتباطي پيرو توافقي كه در نيمه جولاي صورت گرفت هر روز شاهد ورود مقامات كشورهاي مختلف براي دستيابي به بازار پرظرفيت ايران هستيم. نكته يي كه درخصوص اين سفرها و ديدارها قابل توجه بوده، جنبه نمايشي اين ديدارهاست كه جنبه عملياتي آنها را تحت الشعاع قرار داده و ما را آنقدر به خود مشغول كرده كه از ضعف ها و نواقص زيرساخت هايمان غافل شده ايم، ضعف ها و نواقصي كه مانع از عملياتي شدن قول و قرارها در راستاي فعال سازي ظرفيت هاست.

هم اكنون در منطقه خاورميانه بيشترين حجم پروازهاي عبوري منطقه از كشورهاي حوزه خليج فارس انجام مي شود چراكه زيرساخت هاي موجود در آن مناطق اصولي است و ظرفيت پذيرش پروازهاي متعدد را داراست. به طور مثال فرودگاه دوبي در منطقه 70ميليون نفر مسافر را سالانه جابه جا مي كند و درحال افزايش اين ميزان به 90ميليون در سال است. اما فرودگاه امام تنها براي 6 ميليون مسافر در سال ظرفيت پذيرش دارد كه درحال حاضر نيم ميليون نفر از اين ظرفيت خالي است.

در آن سو نيز كشور تركيه، فرودگاه استانبول را به هر نحو كه توانسته يا به قول قديمي ها با وصله و پينه سرپا نگه داشته و با حجم مسافري 50ميليون در سال در منطقه اعلام حضور و هويت كرده است. اين نمونه ها گوياي آن است كه وضعيت بالفعل ما در منطقه بسيار ضعيف است كه به آماده نبودن زيرساخت ها بازمي گردد. به عنوان مثال در هيچ جاي دنيا برج مراقبت فرودگاه در خارج از فرودگاه قرار ندارد اما برج مراقبت فرودگاه امام با هدف توسعه بسيار زياد در خارج از محدوده فرودگاهي قرار دارد زيرا قسمتي از فرودگاه را به پاركينگ اختصاص داده اند.

در سال 54 كار ساخت اين فرودگاه توسط شركت هاي امريكايي و ايراني آغاز شد و حال با گذشت قريب به نيم قرن به بهره برداري كاملي كه در افق توسعه خود داشت، دست پيدا نكرده است. با فرض اينكه طرح توسعه فرودگاه امام تا 10سال آينده به اتمام برسد و تا آن زمان جمعيت كشور به 120ميليون افزايش پيدا كرده باشد ما بايد تا ميزان 100ميليون مسافر را در سال پوشش دهيم و اين مهم نيازمند اكتساب قدرت و ممارست در تكميل زيرساخت هاست.

*رييس كمسيون حمل و نقل اتاق ايران/ تعادل