تاریخ ایران و تمدنش آراسته به وجود هزاران پهلوان و جوانمرد واقعی و اسطوره ای، اما متاسفانه آغشته از جفا و ناسپاسی نسبت به این بزرگان است.

متاسفانه بار دیگر این تاریخ است كه در برهه كنونی در گردونه ناسپاسی و ارج نگذاشتن یه بزرگان و متفكران برای ما تكرار می شود و باز این ماییم كه به نظاره نشسته ایم و فردا در این چرخه بر آنچه در سكوت ما رفته، تاسف خواهیم خورد.

در مقام این قیاس روی سخنم درباره "اسفندیار رحیم مشایی" است. نگارش درباره راد مردی كه مسایل فرعی این روزهایش در جامعه و گوی سیاست بر اصل آن مقدم گشته، كمی سخت و دشوار می نماید. از آن رو كه از نزدیك اندیشه هایش، باورهایش، زیر و بم افكارش، روش و منشش و روحیات او مبتنی بر وفادارای به انقلاب اسلامی و مقام عظمای ولایت، ساده زیستی و خدمتگزاری به مردم را می شناسم. اصولا قضاوت درباره مقوله ای مثل انسان آن هم از نوع متفكرش، موضوعی چند وجهی بوده و كاری سخت می نماید.

حكایت این روزهای منتقدان مشایی حكایت همان انسان رانده از عدالت و حقیقت است كه در باور وجودی خویش علیرغم ایمان و میل باطنی، سهوا یا عمدا راه بطلان را در پیش گرفته است. امروزه كار این سطح گرایان به جایی رسیده كه برخی مشایی را متهم به حمایت از انقلاب رنگی می كنند.

این مطلب به خوبی در سخنان مشایی نیز دیده می شود آنجا كه مهندس اسفندیار رحیم مشایی، اخبار برخی پایگاه های اطلاع رسانی پیرامون خود را تحریف آمیز خوانده و گفته است كه "این سایت ها می خواهند ذلت سكوت را به زبان حقیقت تحمیل و راه نشر حقایق ناب مكتب ولایت را سد كنند."

نگاهی به گزیده چینی های صورت گرفته از سخنان مشایی و تكذیبیه های منتشر شده در جراید به خوبی نشان می دهد كه عمده مطالب نقل شده، از حداقل حقیقت برخوردار بوده و با هدف همراه سازی مخاطبان و تخریب و ترور شخصیتی وی صورت گرفته است.

به این ترتیب داستان پرغصه قصه مشایی را باید در واكاوی گفتمان وی جستجو نمود. گویا افكار متحجر و پوسیده برخی سیاست پیشگان ایرانی را تاب اندیشه های ناب اسلامی و ایرانی نیست كه اینگونه بی محابا به خروش آمده و فریاد می كشند. كار شایعه سازی و هوچی گری آن ها چنان شتاب روزافزون گرفته كه برخی همراهان ناهمراه به جای نقد مستند و مستدل افكار و عقاید و ارایه گفتمان دینی – فرهنگی، با استفاده از ابزارها و ترفندهای رسانه ای جسم و روح مجاهدی را كه همه آرزویش ظهور حضرت ولیعصر (عج) است، نشانه رفته اند.

هر چند كه می دانم همه این مانع سازی ها تنها عزم مشایی را برای دستیابی به اهداف فرهنگی انقلاب جزم تر می كند. چون مشایی مردی است كه تصمیم گرفته برای همیشه بزرگ بماند و این نكته ای است كه او از طریق تهذیب نفس وصفای باطن و پیراستن باطن از هر آنچه سد راه«حق» باشد و سر فرود نیاوردن به دنیا حاصل كرده است. مشایی شاگرد مكتب امام حسین (ع) است و نخستین شرط مكتب حسین آزادگی و حریت است.

طی سال جاری و سال های گذشته بارها شاهد نگارش سلسله نوشتارهایی علیه حضور مشایی در عرصه سیاسی كشور بوده ایم. آنچه كه در این حوزه بیش از دیگر ابعاد ترور سیاسی و شخصیتی مشایی جلوه می نماید، نگرش تك بعدی منتقدان به رحیم مشایی است. حال آنكه به گواهی گفتار و پندار و رفتار مشایی،ابعاد فرهنگی شخصیت وی بسیار پررنگتر از دیگر ابعاد او بوده و اصولا نگرش مشایی به اجتماع و جامعه، ریشه در فرهنگ و هنر دارد. این نكته ای است كه در طول سوابق خدمتی اودر حوزه های مختلف مدیریتی به چشم می خورد. اما ظاهرا قرار است كه در این بحبوحه بی اخلاقی روز جامعه،همه این تلاش ها به خصوص در سال های اخیر ، به یكباره فراموش شده و لهیب انتقام از هر سو روانه مشایی گردد.

شناخت مشایی از فرهنگ و هنر و تمدن ایرانی، شناختی از سر تحقیق و علاقه قلبی و قبلی است. طبیعی است كه معتقد به این سخنان باید در حوزه های نظری و كلامی نیز دارای درك استراتژیك باشد كه این مدعا در عمل نیز به منصه ضهور رسیده است. بخش بزرگی از هزینه های رداخت شده از سوی مشایی نیز ریشه در این انگاره های فرهنگی دارد. چون اصولا این شخص و شخصیتش در هیچ قابی نمی گنجد.

مشایی سیبل جریان «نه احمدی نژاد»

به جرات می توان گفت كه مشایی با قرار گرفتن در كنار احمدی نژاد خود را سیبل جریان «نه احمدی نژاد» قرار داده است. از همان ابتدای امر كه احمدی نژاد بدون اعتنا به مصوبه مجمع اصولگرایان وارد گود سیاست شد، مشخص بود كه در چینش نیروهای این اردوگاه تحولات عمیقی به نفع این جریان هویدا شده است. همان روزها او و یاران نزدیكش همچون مشایی سودای خلق جریانی مستقل از چپ و راست كشور را را در سر می پروراندند، اما این چیزی نبود كه به مذاق اصولگرایان و اصلاح طلبان خوشامد باشد. چون همان زمان نام سیاستمداران به مراتب مشهورتری از احمدی نژاد به چشم می خورد كه رویای فتح پاستور را داشتند. اما به یكباره گفتمان سومی از دل دو جریان اصلی سیاسی كشور یعنی اصلاحات و اصولگرایی رشد كرده و سمبل جریان نوینی در سیاست ایران شد.

این جریان بعدها مزد تفكرات خود را از ملت گرفت و احمدی نژاد را عازم پاستور كرد. در واقع انتخاب احمدی نژاد پیشرفت در راهی است كه او و یارانش چون مشایی پایه گذارش بودند. یعنی مقابله با اشرافیگری ، مقابله با فاصله طبقاتی های شدید، مقابله با فساد اقتصادی و فریاد زدن دردی كه مدت های مدید در گلوی مردم مانده بود.

طبیعی بود كه در این راستا یاران نزدیك احمدی نژاد سیبل اردوگاه چپ و راست قرار می گرفتند كه گرفتند. اما انها جوانمردانه در این آرایش سیاسی صبر كردند، چون به صبح صادق اعتماد داشتند.

رییس جمهور نیز با حمایت های خود نشان داد كه می خواهد آرایش فعلی نیروهای سیاسی را به هم بزند. به عنوان نمونه موضع گیری های سیاستمدارانه رحیم مشایی و ارائه مانیفست های برتر و تاثیر گذار در خط مشی سیاسی دولت نهم و اكنون دهم همواره با حمایت عالی ترین مقام اجرایی همراه بوده است. این نكته همواره در كنار جسارت بیان،ارایه طرح ها و ایده های نو و توانمندیهای مدیریتی مشایی همواره برای طیف جوان كشور جالب توجه بوده است.

به راستی آیا وقت آن نرسیده است كه با كمی تامل در تاریخ قدر بزرگانی مثل مشایی بیش از گذشته دانسته شود ؟