تصاویری که از روی یک فیلم برای برنامه ای تلویزیونی ثبت شده، نشانگر اندازه بزرگ این فضاپیماست؛ این تصاویر به نمایش یکی از دو بخش بدنه دوقلوی تحت مونتاژ این فضاپیما می پردازند.

در اصل این سیستم قرار است به انتقال ماهواره های با وزن حدود 6124 کیلوگرم به ارتفاع 180 تا 2000 کیلومتری زمین بپردازد. Roc تا ارتفاع 9144 متری بالا رفته و موشک را در ارتفاعات بالا پرتاب خواهد کرد تا از هزینه های بالای سوخت برای پرتاب های زمینی جلوگیری کند.
شرکت های سازنده تاکنون توانسته اند نزدیک به 91 تن از ساختار کامپوزیت این هواپیما را تولید کنند؛ پرواز آزمایشی این فضاپیما طی یک سال آینده مورد انتظار بوده و عملیات پرتاب آن در سال 2018 آغاز خواهد شد. فضاپیمای Stratolaunch بجای یک ماهواره می تواند یک فضاپیمای دریم چیسر را پرتاب کند که مجهز به یک موتور موشک مرحله فوقانی است. در ماه نوامبر شرکت سیرانودا تائید کرد که با شرکت Stratolaunch برای ارسال یک نسخه کوچکتر دریم چیسر به مدار در حال همکاری است. در مقایسه با طول بال 117 متری Roc باید گفت که بوئینگ 747-8 از طول بال 68.5 متر و هواپیمای Hughes H-4 Hercules از طول بال 97.5 متر برخوردار است. هر کدام از بدنه های دوقلوی فضاپیمای Roc حدود 72.5 متر بوده و در زمان تکمیل با 12 چرخ، ارابه فرود و دو چرخ دماغه حمایت خواهد شد.
شرکت Stratolaunch تصاویر و فیلم های رایانه ای از این فضاپیما ارائه کرده، اما تصاویر تلویزیونی اولین نمونه هایی هستند که از فضاپیمای واقعی به نمایش درآمده اند.
شرکت های زیادی در حال رقابت برای تولید فضاپیمایی به منظور ارسال محموله و فضانوردان به ایستگاه فضایی بین المللی هستند. آلن به انتقاد از این واقعیت پرداخته که برنامه های فضایی دارای حمایت دولتی رو به زوال هستند.
ناسا که از زمان پایان برنامه شاتل در سال 2011 تاکنون پرتاب فضاپیمای سرنشین دار انجام نداده، اکنون با شرکت های بوئینگ و اسپیس ایکس برای ساخت کپسول های فضایی و ارسال آن ها از پایگاه فضایی کیپ کاناورال قرارداد بسته است.

نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید.
نظر شما