پول نیوز، مازیار دانیالی-پاداش و تشویق از مباحثی است که همواره میان کارمندان و مدیران وجود دارد که البته هر گروه از دیدگاه خود به موضوع وارد می شوند. کارمندان در برابر تلاش شغلی همواره دریافت پاداش را حق خود می دانند و در مقابل مدیران نیز پاداش را فقط در موارد فوق برنامه و برای تلاش مضاعف کاکنان مجاز می بینند.

این دو دیگاه متفاوت می تواند اساس بسیاری از دلخوری ها و مشکلات در محیط کار قرار گیرد. حال باید دید حق با کدام طرف است و آیا پاداش به عنوان یکی از مسائل کاری اساسا باید مطرح شود یا خیر؟

ابتدا از منظر کارمندان وارد بحث می شویم. این گروه معتقدند که حقوق آنها هیچگاه به نحو شایسته توسط مدیران مورد توجه قرار نمی گیرد و پاداش به عنوان عاملی در راستای دلگرمی و علاقه بیشتر به کار باید مطرح باشد. هر چند منکر این مساله نیستیم که در بسیاری از فعالیت های اقتصادی نگاهی نامناسب نسبت به کارمندان مجموعه وجود دارد و حقوق آنها حتی پایمال هم می شود اما در یک حالت استاندارد که همه چیز در شرایط عادی قرار دارد، چطور؟! آیا بازهم پاداش می تواند مطرح شود، اینجاست که در نظرگرفتن تشویق برای کاراضافی و یا خلاقیتی اثرگذار در حین کار منطقی به نظر می رسد. البته میزان پاداش سقف مشخصی ندارد و معمولا بنا بر میل مدیران مشخص می شود مگر آنکه پاداش نیز در چارچوب قوانین شرکت ها مشخص شود تا کارمندان بدانند نتیجه تلاش های مضاعف آنها به کجا ختم می شود.

پیش از آنکه به رویکرد مدیران در رابطه با مساله پاداش بپردازیم توجه به یک نکته را برای آنها ضروری می دانیم. بر اساس آخرین مطالعات بین المللی، ساعت مفید کاری از زمان کل حضور کارمندان در شرکت فاصله بسیاری دارد. به عبارت دیگر اگر یک کارمند روزانه 8 ساعت در محیط کار حاضر است شک نداشته باشید که بهترین زمان و بازده کاری آن فرد نهایتا 2 ساعت و حتی کمتر از آن خواهد بود. از این رو اگر مدیران بخواهند تمام اقدامات یک کارمند را جز وظایف مادام العمر وی محاسبه کنند نه تنها نتایج نامناسبی بدنبال خواهد داشت بلکه موجب ایجاد فاصله روز افزون در کادر مدیران و کارمندان خواهد شد.

با توجه به مطالب فوق؛ پیشنهاد می کنیم در راستای مقابله با چنین حالاتی، از همان ابتدا در اساسنامه روابط مالی شرکت و کارمندان پاداش هایی بسیار جزئی را برای عملکرد مناسب در همان ساعات کاری استاندارد منظور کنید. این رویکرد همواره شوق انجام وظیفه در کارکنان را فعال نگه می دارد.

در همان اساسنامه مالی مبالغی بالاتر را به عنوان پاداش برای خروجی بیشتر کارمندان تعریف کنید. این مساله نیز میل به فعالیت بیشتر را روشن می کند از سوی دیگر و با توجه به شرایط امروز جامعه، نیروی کار از اضافه کاری استقبال بالایی خواهد داشت.

یک بخش از پاداش ها را نیز برای حلاقیت و نوآوری ها اختصاص دهید به عبارت دیگر آن دسته از طرح های سود رسان و اصلاحی در محیط کار که در نهایت به افزایش سودآوری شرکت منجر شود می تواند مورد تشویق و تمجید قرار گیرد.

برای جمعبندی باید بگوییم که پاداش و تشویق از هیچ استاندارد مشخصی پیروی نمی کند از این رو بهتر است تا مدیران برای شرکت خود چارچوبی مشخص در حوزه پاداش را مکتوب کنند تا هم جریان شفاف باشد و هم کارمند بداند سرانجام تلاش های بیشتر وی چه خواهد بود. از این رو مدیران به جای آنکه از پاداش واهمه داشته باشند بهتر است از این ابزار به عنوان وسیله ای برای دستیابی سریعتر به موفقیت مالی خود بهره برداری کنند. بی شک سودی که از تلاش بیشتر مجموعه نصیب صاحبان کار می شود با آنچه که به عنوان پاداش پرداخت شده، قابل برابری و مقایسه نخواهد بود.