رها شده در شهر (عکس)

ایسنا:
روح خانه به آدمها و خاطره هایشان خوش است، خانه با آدم هایش خانه می شود و
اگر به حال خود رهایش کنند انگار روح خانه هم می رود و تک و تنها جایی در
خیابان ها و گذرها و اتوبان ها و چهارراهها سرگردان می شود، خانه می ماند و
خاطره محو روزهایی دور.

گاهی خاطره ای از قاب خاک گرفته پنجره ای
سرک می کشد که شاید در کوچه های دهه ۹۰ ، عابری و آشنایی از دهه ۳۰ و ۴۰
بیاید و بگذرد. گاهی خاطره ای به دیوارهای نم کشیده و پف کرده و سست تکیه
می دهد، و چشم به سقفی می دوزد که روزی پناه غمها و شادی های مردمانی بوده
است. در هر کوچه و خیابانی، خانه ای هست که روحش رفته و در دود و دم
خیابان ها سرگردان، به دنبال روزهای روشن می گردد.

تهران شهر بی
هویتی شده است. لازم نیست خیلی به عقب برگشت. کمتر از سی سال قبل، در هر
کوچه و گذر و محله ای ،سرپناه آدم های این شهر خانه های بزرگ و خوش ساختی
بودند ،با آجرهای ساده یکدست، و پنجره های چوبی بزرگ، بی هیچ تکلف و
خودنمایی. ساده و صمیمی و دوست داشتنی. همین خانه هایی که این روزها رها
شده اند و به نمای شهر مثلا مدرن، دهن کجی می کنند و اسمشان را گذاشته ایم
بافت فرسوده.

خانه های نیمه ویرانی که در هجوم ساختمان های بلند و
یک شکل و غریبه ، روز به روز منزوی تر می شوند. تهران این روزها شهر پر
آشوبی است که می میراند و نو میکند ، و بی هیچ هویتی ...