پول نیوز، مازیار دانیالی -"اگر قادر به اندازه گیری آن نیستید، نمی توانید آن را مدیریت کنید." این حکمتی است که در پس معیارهایی مانند تولید ناخالص داخلی و شاخص های دیگر که سلامت اقتصادهای ملی در سراسر جهان را نشان می دهند، وجود دارد.

به گزارش گروه بین الملل پول نیوز، سیاستگذاران و برنامه ریزان برای دهه ها از این اعداد و ارقام به منظور کمک در درک چگونگی هدایت رشد اقتصادی داخلی استفاده کرده اند. اما اتکا به تولید ناخالص داخلی و سایر شاخص های سنتی ممکن است به تخریب هدف توسعه اقتصادهای نوآور منجر شود.

امروزه، برخی از بخش های حیاتی حوزه فناوری اطلاعات به ندرت در حساب های ملی ثبت می شوند. در شرایطی که تولید ناخالص داخلی ارزش تمامی کالاها و خدمات تولید شده در یک کشور را اندازه گیری می کند، بسیاری از ستاره های عصر دیجیتال مانند ویکی پدیا، فیسبوک، موزیلا، نت اسکیپ و غیره هیچ کالایی تولید نمی کنند و خدماتی رایگان را ارائه می کنند. این ستاره ها به تضعیف بهره وری کسب و کارهای سنتی تمایل دارند. به عنوان مثال برنامک های ناوبری کاهش فروش گارمین، شرکت پیشرو در ناوبری ماهواره ای که زمانی یکی از شرکت های به سرعت در حال رشد آمریکا بود، را به همراه داشته است.

در حقیقت، این تحولات به نیاز برای معیارهای رشد جدید که انواع جدید شرکت ها را شامل می شوند، اشاره دارد. به دلیل آن که این معیارها نوآوری را مد نظر قرار می دهند باید آینده نگر نیز باشند. سیاستگذاران نیازمند درک چگونگی تاسیس، مدیریت و اندازه گیری شرایطی هستند که نوآوران را به جمع شدن در یک منطقه و ایجاد آینده ای مرفه در آنجا تشویق می کنند. معیارهای نوآوری باید ارزش ایده های جدید را چند سال پیش از سودآور شدن آن ایده ها در شیوه های اندازه گیری سنتی جذب کنند.

نیاز به این معیارها به ویژه در جهان در حال توسعه ضروری است. اقتصادهای نوظهور به طور معمول از سرمایه گذاری مستقیم خارجی به عنوان معیاری برای اندازه گیری پیشرفت استفاده می کنند. این معیار در مراحل اولیه توسعه منطقی است: اقتصادهای فقیر نیازمند سرمایه خارجی برای ساخت کارخانه، آموزش کارگران و پرداخت حقوق شهروندان عادی هستند.

اما سرمایه گذاری خارجی بیشتر در پروژه هایی با خطرپذیری و حاشیه سود پایین مانند ریخته گری آهن، کارخانه های سیمان و غیره به کار گرفته می شود. در مقابل، نوآوری تلاشی با خطرپذیری و سود بالا است. حتی شرکت های چند ملیتی بزرگ پول فراوانی را در ابتدا در یک ایده جدید به کار نمی گیرند. مخرب ترین نوآوری فردا ممکن است بر سرمایه گذاری مسقیم خارجی و تولید ناخالص داخلی امروز اثری نداشته باشد.

این پرسش مطرح است که نوآوری ارزشمند از نظر داده های اقتصاد کلان سال ها پیش از آن که به گوگل، مرسدس بنز و یا مایکروسافت دیگر تبدیل شود به چه شکلی است؟ چه اعدادی به بهترین شکل بستر یک نوآوری آینده دار و موفق در مراحل تولد خود را توصیف می کنند؟

تا پیش از این با برخی از عناصر سازنده آشنا شده ایم. آنها استعداد سطح بالا، کارآفرینان سریالی با سابقه ای خوب، شرکت های نوپای برخوردار از حمایت سرمایه های معتبر و محصولاتی موفق که با حقوق مالکیت معنوی حفاظت شده اند را شامل می شوند. نتایج اولیه تجزیه و تحلیل های صورت گرفته نشان داده اند این عناصر قابل اندازه گیری هستند.

تغییر چگونگی طرز تفکر ما درباره ارزش اقتصادی آسان نخواهد بود. با این وجود، کشورهایی که تولید ناخالص داخلی آنها ضعیف شده ممکن است پذیرای معیارهایی جدید که نشانه های پیشرفت واقعی را ارائه می کنند، باشند. این آگاهی روزافزون در میان سیاستگذاران و برنامه ریزان وجود دارد که دارایی های مجازی مانند استعداد خلاق و مهارت کارآفرینی بخش رو به افزایشی از ثروت یک کشور را تشکیل می دهند.

به گفته "بن برنانکی"، رئیس سابق فدرال رزرو، احتمالا بیشتر به ترویج فعالیت های نوآورانه خواهیم پرداخت اگر قادر به اندازه گیری موثرتر آنها بوده و نقش آنها را در رشد اقتصادی مستند کنیم.

در حقیقت، معیارهایی که به کشورها در ارائه نوآوری کمک می کنند می توانند درک ما از رشد اقتصادی را تغییر دهند. دولت ها خواستار آنها بوده، اقتصادها نیازمند آنها بوده و جامعه جهانی از آنها بهره مند خواهد شد. اکنون برای اقتصاد کلان زمان آن فرا رسیده تا جاه طلبی های نوآوران قرن بیست و یکم را اندازه گیری کند.