پول نیوز، محسن مؤاخذ - براساس نتایج به دست آمده 9.2 درصد جمعیت شاغل کشور دارای اشتغال ناقص هستند. این میزان در بین مردان 9.9 درصد و زنان 4.9 درصد ، مناطق شهری 7.8 درصد و مناطق روستایی 2.6 درصد است.

مرکز آمار ایران اشتغال ناقص را اینگونه تعریف کرده است: افراد دارای اشتغال ناقص شامل تمام شاغلانی است که در هفته مرجع، حاضر در سر کار یا غایب موقت از محل کار بوده، به دلایل اقتصادی نظیر رکودکاری، پیدا نکردن کار با ساعت کار بیشتر، قرار داشتن در فصل غیرکاری و... کمتر از 44 ساعت کار کرده، خواهان و آماده برای انجام کار اضافی در هفته مرجع بوده اند.

بر اساس گزارش نتایج آمارگیری از نیروی کار پاییز سال 1392 که از سوی مرکز آمار ایران انتشار یافته است، استان ایلام با 18.1 درصد نرخ اشتغال ناقص، 20.5 درصد سهم اشتغال ناقص و 9.2درصد نرخ مقدار اشتغال ناقص بیشترین میزان اشتغال ناقص را در میان استانهای کشور به خود تخصیص داده است.

همچنین بنابرآمار اعلام شده، در کل کشور 8.3 درصد جمعیت فعال اقتصادی 10 ساله و بیشتر دارای اشتغال ناقص بوده اند. بی تردید اشتغال ناقص در کاهش نرخ بیکاری موثر است اما ثبات و پایداری شغل از جمله موضوع هایی است که باید در اشتغال در نظر گرفت.

فرد توانمندی که به علت نیافتن شغل پایدار دستفروشی را در معابر خیابان و یا مترو و خودروهای جمعی پیشه می کند، از درآمد پایدار، ساعات کار متعارف، بیمه تامین اجتماعی و در نهایت سابقه کاری برخوردار نیست. در سال های اخیر که بسیاری از واحدهای اقتصادی تعطیل شده اند نیروی کار قابل توجهی رهسپار خیابان های شهر متروها و اتوبوس ها شد.

گفتنی است استان یزد با 1.9 درصد نرخ اشتغال ناقص، سهم 2 درصدی اشتغال ناقص از کل جمعیت شاغل استان و 0.9 درصد نرخ مقدار اشتغال ناقص کمترین سهم را در میان استانهای کشور به خود تخصیص داده است.

بررسی روند بیکاری در فصول بهار، تابستان و پاییز 1392 نشان می دهد که نرخ بیکاری بین یک دهم تا دو دهم درصد کاهش یافته و از 10.6 درصد به 10.3 درصد رسیده است. رهایی از بیکاری و اشتغال ناقص فقط در گرو تولید کالا و خدمات است.

درآمدهای نفتی در صورتی که در تولید کالا سرمایه گذاری شود، تضمین کننده سلامت و رشد اقتصاد کشور خواهد بود، اما درصورتی که فقط فروشنده نفت و خریدار کالاهای مصرفی باشیم، هر روز شاهد افزایش بیکاری و در پی آن افزایش آسیب های اجتماعی خواهیم بود.