پول نیوز، مازیار دانیالی - برخی از بزرگترین کشورهای در حال توسعه پس از آن که توسط سرمایه گذاران به عنوان بازارهای نوظهور شناخته شدند، جریان قابل توجه ورود سرمایه را تجربه کردند. اما این کشورها که از آن جمله می توان به هند، برزیل، آفریقای جنوبی و اندونزی اشاره کرد، سیاست هایی را بدون درس گرفتن از بحران های سال های 1997-1998 و 2008-2009 دنبال کرده که در حال حاضر به واسطه کاهش برنامه محرک رشد بانک مرکزی آمریکا با جریان خروج سرمایه و کاهش شدید قیمت دارایی های داخلی خود مواجه شده اند.

طی سال گذشته در نتیجه برخی تحولات انتظارات درباره کاهش دیر یا زود برنامه خرید اوراق قرضه ماهانه فدرال رزرو به ارزش 85 میلیارد دلار تقویت شد. از این رو، برخی از اقتصادهای نوظهور مانند هند و ترکیه شاهد کاهش شدید ارزش پول ملی خود بوده اند. افزون بر این، برخی از بازارهای نوظهور اختلالات بازار مالی و کاهش رشد اقتصادی را تجربه کرده اند.

به طور معمول پس از آن که سرمایه گذاران بین المللی یک بازار نوظهور را کشف می کنند جریان قابل توجه سرمایه - اما به راحتی برگشت پذیر - وارد آن بازار می شود. این هجوم پول نقد حباب های قیمت دارایی داخلی را ایجاد کرده و رونق بخش های مرتبط با اقتصاد واقعی را به همراه داشته، نرخ ارز واقعی را افزایش داده و در مقابل، تضعیف انگیزه تولیدکنندگان داخلی را موجب می شود.

از این رو، سرمایه گذاران پول بیشتری را در بخش های غیر قابل تجارت مانند ساخت و ساز و املاک و مستغلات تزریق می کنند. کسری حساب تجاری در حال رشد تا زمانی که جریان های سرمایه آن را پوشش داده و رشد اقتصادی قوی باقی می ماند، تا حد زیادی نادیده گرفته می شود. روند صعودی کوتاه مدت بازار شرایط را وخیم تر می کند و جنب و جوش بی اساس بیشتر را تحریک می کند. هنگامی که مقام های رسمی متوجه مشکل می شوند، با عجله سیاست هایی مانند کنترل سرمایه را اعلام کرده، اما به طور معمول دیگر برای مقابله با شرایط موجود دیر شده و تنها می توانند آثار آن در کوتاه مدت را مهار کنند.

سرمایه گذاران که به اتخاد دیدگاه کوتاه مدت تشویق شده اند، ممکن است با چنین تحولاتی شگفت زده شوند. اما بهانه ای کوچک برای شکست سیاستگذاران و پژوهشگران در زمینه پیش بینی معکوس شدن جریان سرمایه اخیر وجود دارد. در شرایطی که اقدام اخیر فدرال رزرو بی تردید به رویدادهای اخیر منجر شده، اما بسیای از بازارهای نوظهور مدتی است که با توجه به روند تدریجی کاهش رشد و سرمایه گذاری بخش خصوصی دچار مشکل شده اند.

رونق اقتصادی ناشی از سرمایه به بهبود قابل توجه زندگی اکثر مردم منجر نشده زیرا هزینه های عمومی در زیرساخت ها، مراقبت های درمانی، بهداشت، آموزش و پرورش و حمایت اجتماعی به میزان کافی برای جبران پیامدهای نامطلوب افزایش نیافته اند. این پیامدها شامل تسریع تورم قیمت مصرف کننده (به رغم کاهش رشد تولید ناخالص داخلی) و بدتر شدن ترازهای خارجی به واسطه تضعیف رشد صادرات ناشی از افزایش ارزش ارز و رشد تمایل به واردات می شوند.

حباب های ایجاد شده در بازارهای سهام و مسکن توسعه اعتبار برای کسب و کارها و خانواده ها را موجب شده که با افزایش بدهی بخش خصوصی و در برخی موارد بخش دولتی و همچنین رشد کسری حساب جاری همراه بوده که به طور فزاینده با پول هایی که از خارج وارد می شوند، تامین مالی شده اند. چنین حباب هایی ناپایدار شناخته می شوند. اما افرادی که نسبت به این شرایط هشدار داده بودند به عنوان "پیامبران تباهی" که پتانسیل بازارهای نوظهور را دست کم می گیرند، شناخته شده و نادیده گرفته شدند.

حقیقت ساده است: حباب ها می توانند به راحتی و به سرعت ترکیده و کنترل ترس و نگرانی های ایجاد شده غیر ممکن است. بحران ایجاد شده از طریق کاهش اشتغالزایی و سطح درآمدها به افراد بی گناه بسیاری آسیب وارد می کند که حباب سود چندانی برای اکثر آنها به همراه نداشته است. این مساله تا پیش از این در برخی از بازارهای نوظهور و بارها در نقاط دیگر جهان رخ داده و مشخص نیست چند بار دیگر باید تکرار شود تا از مواجهه با چنین سناریویی جلوگیری شود.